هلهله ای نمی خواهم

بزمی از مهر یخی نزد قلب سنگی اینان نمی جویم

نیشخندی و کنایه ای , زهری و بهانه ای به غنیمت برده ام از نجوای تلخشان

چشمانم نگریست و مینگرد

مانده چه گوید !

شاید باز هم ببارد

به راستی باید باور کند هر انچه را که تا به حال نگریسته !

چه مبهم و گنگ است

تلخی صداها را نمیفهمد

تنها کجی های نگاه های سیاه را می نگرد

رویا های سیاه و سفید شان و نجوای بی صدایشان

تنها ره توشه عمرم شده و آویز گوشهایم !

لبانم را قفلی بسته اند که نای رهانیدنش نیست

و سرنوشتم را لباسی بر تن کرده اند که سویی بر دیدنش نیست

همره هر لحظه ام شده ، امواج و طوفان و باران چشم ها

چه بی انصاف است نقاش بد خط و خال دنیا

..

صدای رسایش بانگ رفتن بر تنم تنین انداز می کند

طوطیای ابدی را گویم ، آنکه بر قلبم مُهر تاریکی زد !

فضا را پر کرده .. همره خفه قان

نفس هایم را می گویم !

تپشی گاهی عجول که نماند ز غافله دنیا جدا

غافل از ان رفتن بی صدا که به اندک لحظه ای رسوایش میکند ...

و غباری چرکین از بودن تکراری ققنوس

همان که بالی ز او بر گرفتند !

زمینی که ترک برداشته

شاید فریادش است

شاید هم آزه بلعیدنش !

مرا می جوید

ان مرغک وحشی صفت که پی ام فرستاد ،بالش بشکستند

پیامش دهید

بال شکسته ام از انه تو

مرا با خود ببر

بهره زمینی گردان که منتظر آهوی وحشی خویشتن است !

سبزه هایش خار هایی گشته از پس التهاب پوسته پوسته شب !

درست همانند سیاهی که بر آسمان تاباند

و او که از خود گذشت تا سو سویی از روشنی خورشیدش را بیند !

ماه را گویم

شبا هنگام چادر از سر بر میکشد و تنها حاله ای از روشنی معشوقه اش  را رونمایی میکند !

و چه ابلح اند اهالی این پوسته چرکین که ستاره نامیدنش

حاله کم نور خورشید را !

و روشنی بخش خواندنش ماه بی سو و نشان را

جدا گشته ام

سر رشته سخن از ذهنم برون برد

این اه را گویم

وصفم تمام شد از دنیای خاکستری

فراخوان مرغک شکسته بال و پر را

همرهم شو

بال های شکسته ام از ان تو

اماده ام پروزام

تو نیز با من بیا

...

N\V 11:39

جمعه شب

01/12/87